Geborgenheid en bescherming voor bewoners
Yadeborg biedt alleenstaande minderjarige vreemdelingen opvang in onze Procesopvanglocaties (POA). Jonge alleenstaande statushouders vinden een veilig thuis in onze Kleine Wooneenheden (KWE's).
Ook vangen we meerderjarige (vermoedelijke) slachtoffers van mensenhandel en mensensmokkel op. Hen bieden we opvang, begeleiding en ondersteuning binnen de Categorale Opvang Slachtoffers Mensenhandel (COSM).
Veel van onze bewoners hebben traumatische gebeurtenissen meegemaakt. Daarom is het belangrijk dat ze bij ons een veilige basis vinden. Hier krijgen ze de tijd om tot rust te komen, en de ruimte om vooruit te kijken naar de toekomst en hun verdere ontwikkeling.
Yadeborg staat voor diversiteit en werkt kleinschalig. Onze verschillende locaties worden vanuit die visie vormgegeven. Kleinschaligheid is voor Yadeborg een belangrijk uitgangspunt om een goed pedagogisch leefklimaat te creëren en maatwerk te kunnen bieden in de individuele begeleiding.
Yadeborg is een zelfstandige, toekomstgerichte organisatie die voortdurend naar oplossingen en innovatie zoekt, zowel in als buiten ons eigen werk. Gemeenten en anderen die op dit dossier willen samenwerken en op zoek zijn naar passende oplossingen voor de slachtoffers, kunnen ons benaderen. We gaan graag met hen om tafel om te zien wat we samen kunnen bereiken.
Op dit moment is Twan Komdeur de benjamin van het team in Veenhuizen. Niet dat dat hem dwars zit, want hij voelt zich tussen de collega’s als een vis in het water. ‘Ik kan hier veel leren, en durf me te laten zien en ook fouten te maken. Dat hoort er ook bij wanneer je je wilt ontwikkelen.’
De jongste zijn heeft ook voordelen. Zo maakt hij makkelijker contact te maken met de jongens in de opvang. Zeker ook omdat hij dol is op sport. Samen een balletje trappen schept een band.
Sinds augustus 2025 werkt Twan voor Yadeborg. De procedure tot zijn aanstelling verliep vlotter dan hij zelf had kunnen bedenken. ‘Ik was door mijn moeder op Yadeborg geattendeerd. Ze wist dat ik op zoek was naar een functie met meer uitdaging dan de buitenschoolse opvang waar ik werkte. Daar was ik begonnen na het behalen van mijn diploma mbo-sport en bewegen. Ik schreef daarom een uitgebreide mail naar Erik, de teamleider van de procesopvanglocatie hier in Veenhuizen. Waar ik dacht dat ik op een kennismakingsgesprek was uitgenodigd, bleek het om een sollicitatiegesprek te gaan.
Al sloot mijn opleiding niet geheel aan, ik kreeg hier de kans én dus de baan.
Ik had niet verwacht dat het zo leuk zou zijn om te doen. De omgang met de jongeren, mijn collega’s die sociaal en inspirerend zijn. Ze benaderen me op een volwassen manier en dat maakt dat ik mijn werk beter kan doen. Het voelt hier als een tweede thuis.’
Uitlaatklep tegen piekeren
Omgang met mensen uit andere culturen is Twan niet vreemd. Als kind verhuisde hij vaak en als twaalfjarige woonde hij in Noorwegen. Om de taal eigen te maken kwam hij in een soort Internationale Schakelklas met jongeren van tal van nationaliteiten. ‘Ik voelde mij in die klas op mijn plek.’
Dat is hier in Veenhuizen niet anders. Vanaf de eerste dag trapt hij graag een balletje met de jongens. ‘Mijn sportopleiding is hier mijn kracht. Door samen te sporten kun je met een gebaar en nog zonder te praten al contact maken. Het is voetbal, maar ook meer dan dat. Zo gaan we iedere zaterdag met een groep kickboksen. Een goede uitlaatklep. Als ze niet actief zouden zijn zitten ze alleen maar op hun kamer te piekeren. Een jongen gaf me dat gisteren zelf aan. Hij beseft dat het goed is als hij met zijn hoofd ergens anders is. Met allerlei sporten probeer ik de jongens te motiveren om actief te worden.’
‘Ik ben maar enkele jaren ouder dan deze jongens. Ik stel me kwetsbaar op en probeer een voorbeeld voor hen te zijn. Ik vind het belangrijk leuke dingen met hen te doen en een persoonlijke relatie met hen op te bouwen.
Het gevaar is dat je veel tijd op kantoor rondbrengt, dossiers bijhouden, dingen regelen. We werken echter met jongens en dat voelt toch heel anders dan op kantoor zitten.’
‘Het jaar dat ik hier nu werk ben ik erg gegroeid in de gesprekken die ik voer. Daar heb ik buiten het werk in het dagelijks leven ook profijt van. De trainingen – zoals de weerbaarheidstraining die ik hier kreeg helpen me verder. Ik observeer mijn collega’s om te zien hoe zij dingen aanpakken en weet dat ik nog veel moet leren. Zo heb ik nog te weinig kennis van de cultuur van de jongens. En ik denk dat ook het merendeel van mijn collega’s zich nog kan verbeteren in cultuursensitief werken.’
Wat brengt de toekomst?
‘Ik wil eerst nog meer rondkijken, hier leren en mezelf ontwikkelen. Daarvoor durf ik vragen te stellen. Nu is nog heel veel nieuw voor mij, gesprekken voeren, dossiers bijhouden. Er zijn volop uitdagingen met deze pubers en hun trauma’s.
Misschien wil ik dan later - net als mijn collega Rochelle - een part time studie Social Work gaan volgen.’
Gemeente Tynaarlo houdt jaarlijks een kunstwedstrijd voor jongeren tot 23 jaar, de Open Call. Met de wedstrijd wil de gemeente creativiteit onder haar jongeren stimuleren. Alle kunstvormen van dans, muziek, toneel, theater, beeldende kunst enzovoort dingen mee.
Dit jaar was ‘Vrijheid’ het thema van de kunstwedstrijd. En precies dat zorgde er voor dat Yadeborg-medewerker Mieke Kegel in actie kwam.
Samen met haar collega Renée Op ’t Holt vroeg zij de jongeren van de Proces Opvang Locatie (POA) in Vries of zij mee zouden willen doen. En acht van hen voelden daar wel voor. Dat ze de wedstrijd ook daadwerkelijk zouden kunnen winnen, daar droomden ze slechts van.
Renée: ‘Vol enthousiasme leg je het idee voor, maar je onderschat hoe lastig het dan nog wordt. Hier is het begrip ‘kunst’ bij de meeste jongeren wel bekend, maar dat is voor jongens uit Syrië, Soedan of Eritrea niet vanzelfsprekend. Ze kennen liedjes en gedichten maar koppelen dat niet aan een begrip als kunst. En beeldende kunst bijvoorbeeld vraagt om uitleg en met zoekmachines voorbeelden zoeken.
Waar bij ons het begrip ‘vrijheid’ bekend is – bijvoorbeeld vanwege 4 en 5 mei, dodenherdenking en Bevrijdingsdag – is dat voor hen niet vanzelfsprekend.
Veel van onze jongeren hebben nooit kunnen nadenken over wat vrijheid voor hen betekent. En dat terwijl ze vrijheid zoeken op het moment dat ze hun huis verlaten.
Met de stress van hun vlucht, opgedane trauma’s, het gemis van hun thuis, de onzekerheid over de procedure – is er weinig ruimte in hun hoofd. De vrijheid die ze hier hebben voelen ze nog niet.
We hebben dus met alle jongeren die mee wilden doen gesprekken gevoerd. Eerst een paar keer met de hele groep en daarna met alle acht jongens afzonderlijk.
Langzamerhand kwam hun gedachtestroom op gang. We lieten hen met eigen tekeningen verbeelden waaraan zij dachten bij vrijheid. Daarbij kwam een vogel die ontsnapt aan een kooi een aantal keren terug.
Uiteindelijk maakten zij een echte vogelkooi tot de verbeelding van wat vrijheid voor hen is. In en bij de kooi maakte ieder van hen met foto’s tekeningen, gedichten of een korte tekst aanschouwelijk wat vrijheid voor hen persoonlijk betekent.’
Rayan uit Syrië is een van de groep van acht jongens. Ook zijn persoonlijke verbeelding van vrijheid is onderdeel van het gezamenlijke kunstwerk. Een foto toont een wereldbol en Rayan met een gameconsol in de handen.
‘Voor mij is vrijheid dat ik kan praten zonder dat de politie me komt oppakken. Niet langer zoals het in Syrië was. Vrijheid is ook dat je respect voor elkaar hebt zonder dat er ruzie bijkomt.’
Wanneer de kunst van de wedstrijd komend voorjaar gepresenteerd wordt is Rayan erbij. ‘Voor mij is het dan voor het eerst dat ik naar een tentoonstelling ga. Dat is wel spanend.’
